2 september 2026

De toegankelijkheidsverklaring: wat die omvat en waarom die van je dienstverlener jou niet dekt

In Frankrijk bestaan twee toegankelijkheidsregelingen naast elkaar. De ene vereist een toegankelijkheidsverklaring en geldt alleen voor de publieke sector en bedrijven met een omzet van meer dan 250 miljoen euro. De andere vloeit voort uit de Europese richtlijn, is sinds 28 juni 2025 van toepassing op elektronische handel en vereist deze verklaring helemaal niet, maar wel informatie over de dienst zelf. Beide verplichtingen rusten op de persoon die de dienst aan de consument levert. Geen van beide gaat over op je dienstverlener.

Een vraag komt vaak terug: mijn bureau heeft een toegankelijkheidsverklaring gepubliceerd, ben ik dan gedekt? Het antwoord is nee, en de reden is in één zin van de Europese tekst te vinden. Dit zijn de twee regimes, wat elk ervan vereist en van wie.

Twee regimes, twee documenten, twee verantwoordelijken

Het eerste regime komt voort uit artikel 47 van de wet van 11 februari 2005. Het verplicht tot een toegankelijkheidsverklaring, een meerjarenplan en een vermelding op de homepage. Het tweede komt voort uit Richtlijn (EU) 2019/882, die is omgezet in het consumentenwetboek. Het verplicht tot informatie over de manier waarop de dienst aan de eisen voldoet, en spreekt nergens over een toegankelijkheidsverklaring.

Als je onder het tweede regime valt en een verklaring publiceert in het format van het publieke referentiekader, voldoe je aan een verplichting die niet op jou van toepassing is, terwijl je niet voldoet aan de verplichting die wel op jou van toepassing is.

Regime 1: de toegankelijkheidsverklaring en de drempel die bijna niemand bereikt

Artikel 47 is van toepassing op publiekrechtelijke rechtspersonen, organisaties die belast zijn met een publieke dienstverleningstaak en bedrijven waarvan de omzet een bij decreet vastgestelde drempel overschrijdt. Deze drempel bedraagt 250 miljoen euro, berekend op basis van de gemiddelde jaarlijkse omzet die tijdens de laatste drie afgesloten boekjaren in Frankrijk is behaald.

Dit is het punt waarover de meeste Franse artikelen over dit onderwerp zwijgen. Bijna geen enkele webshop bereikt deze drempel. Als je een gids over „de toegankelijkheidsverklaring” leest en geen omzet van 250 miljoen euro draait, gaat die gids niet over jou.

Voor degenen die wel onder dit regime vallen, schrijft het referentiekader een vermelding op de homepage voor, met een precieze formulering en slechts drie varianten: volledig conform, gedeeltelijk conform of niet-conform, telkens voorafgegaan door het woord „Toegankelijkheid”. Gedeeltelijke conformiteit begint wanneer aan 50% van de criteria wordt voldaan. Met andere woorden, een website die aan de helft van het referentiekader voldoet, mag terecht „gedeeltelijk conform” vermelden.

Wat Arcom op 24 juni 2026 heeft vastgesteld

Dit regime is niet alleen op papier blijven bestaan. Op 24 juni 2026 heeft Arcom het ministerie dat belast is met de overheidsfinanciën in gebreke gesteld vanwege de website impots.gouv.fr. Het besluit is gepubliceerd in het Journal officiel.

• de verklaring vermeldde volledige conformiteit, terwijl aan 42,11% van de criteria werd voldaan
• de verklaring dateerde uit 2023, en dit werd in april 2026 vastgesteld
• het gepubliceerde actieplan had betrekking op 2024 en niet op het lopende jaar
• toegekende termijn: twee maanden voor de verklaring en het plan, negen maanden voor de technische correcties

Een verklaring die bij 42% volledige conformiteit vermeldt, is geen op zichzelf staand geval van kwade trouw. Dit gebeurt wanneer het document één keer wordt opgesteld en vervolgens wordt vergeten. De toezichthouder kijkt juist daarnaar: de datum, de verklaarde conformiteitsstatus en het plan.

Regime 2: de Europese richtlijn, en dat is het regime voor jouw webshop

Sinds 28 juni 2025 stelt de Code de la consommation toegankelijkheidseisen aan diensten die na die datum worden verleend. In de lijst met betrokken diensten wordt elektronische handel expliciet genoemd, naast bankdiensten voor consumenten, personenvervoer en toegang tot audiovisuele media.

Wat de tekst van de dienstverlener verlangt: de dienst overeenkomstig de eisen ontwerpen en verlenen, informatie opstellen waarin wordt uitgelegd hoe de dienst aan die eisen voldoet, deze informatie schriftelijk en mondeling beschikbaar stellen aan het publiek, ook in een toegankelijke vorm, en de toezichthoudende autoriteiten onmiddellijk op de hoogte brengen bij niet-conformiteit. In de bijlage staat dat deze informatie wordt opgenomen in de algemene voorwaarden of in een gelijkwaardig document.

Er geldt een vrijstelling voor micro-ondernemingen: minder dan tien personen en een jaaromzet of balanstotaal van niet meer dan twee miljoen euro. Deze vrijstelling staat in de wet zelf. Let op een veelvoorkomende verwarring: een ander artikel van de Code stelt micro-ondernemingen **op het gebied van producten** vrij van de verplichting om het bewijs van hun beoordeling van een onevenredige last te bewaren. Dat is niet hetzelfde, en wie het ene met het andere verwart, kan denken vrijgesteld te zijn terwijl dat niet zo is, of andersom.

Waarom de toegankelijkheidsverklaring van je dienstverlener jou niet dekt

Het antwoord ligt in de definitie. De richtlijn definieert elektronische handel als diensten die op afstand, langs elektronische weg en op individueel verzoek van een consument worden verleend met het oog op het sluiten van een consumentenovereenkomst. De verplichting volgt dus de overeenkomst die met de consument wordt gesloten.

Wie sluit die overeenkomst? Je webshop. Niet het bureau dat hem heeft gebouwd, niet de ontwerpstudio die het model heeft gemaakt, niet de dienstverlener die hem host. Die ondernemingen hebben hun eigen diensten en hun eigen verplichtingen, op hun eigen websites. Een toegankelijkheidsverklaring die op de website van je bureau wordt gepubliceerd, gaat over de website van je bureau.

Als je webshop op een marktplaats of platform draait, is het platform de dienstverlener voor zijn eigen dienst en ben jij dat voor jouw dienst. Wie waarvoor verantwoordelijk is in een specifiek geschil, is een juridische vraag, en die beantwoorden we hier niet. Wat duidelijk uit de tekst blijkt, is dat de verplichting niet verdwijnt omdat een derde de tool heeft gebouwd.

Dat betekent niet dat je dienstverlener geen enkele rol heeft. Hij kan het werk uitvoeren, documenteren wat hij heeft gedaan en je de elementen leveren die je nodig hebt om je informatie op te stellen. Wat hij niet kan doen, is de verplichting in jouw plaats op zich nemen.

Wat je deze week kunt controleren

Vier punten, zonder tool en zonder budget. Controleer:

• onder welke regeling je valt: bij een omzet van meer dan 250 miljoen euro in Frankrijk gelden beide voor je; daaronder geldt de Europese regeling
• als je online aan consumenten verkoopt, waar de informatie over de toegankelijkheid van je dienst staat en of die je eigen dienst of die van een derde beschrijft
• of het document dat je hebt gepubliceerd een datum vermeldt, en welke
• of de status die je vermeldt overeenkomt met wat je daadwerkelijk hebt gemeten

Begin met vast te stellen waar je staat. Met een eerlijk voorbehoud: de geautomatiseerde test dekt slechts een deel van de norm. Onze analyserobot test machinaal 31 van de 55 WCAG 2.2 AA-criteria, geheel of gedeeltelijk; voor de overige criteria is menselijk oordeel nodig. Geautomatiseerde controles vinden op betrouwbare wijze ongeveer 30 tot 50 % van de echte problemen. Het is een uitgangspunt, geen conformiteitsverklaring, en geen enkele tekst verplicht je om een audit of rapport te laten opstellen.

Dit artikel beschrijft de stand van het Franse recht op 23 augustus 2026 en wordt door bronnen onderbouwd. Het vormt geen juridisch advies. Neem voor een specifieke situatie, met name een marktplaats of een keten van onderaannemers, contact op met een juridisch professional.