1 september 2026

De toegankelijkheidsverklaring van je dienstverlener dekt je niet

Nee, de toegankelijkheidsverklaring van je dienstverlener dekt je niet. De Franse wetgeving wijst de entiteit aan die de dienst aanbiedt, niet de entiteit die deze bouwt. En als je een gewone commerciële onderneming bent, hoef je waarschijnlijk geen toegankelijkheidsverklaring op te stellen: het regime dat op jou van toepassing is, verlangt iets anders in je algemene voorwaarden. Tot slot een verduidelijking over de timing: de administratieve boete van 20.000 euro die in de meeste artikelen over dit onderwerp wordt genoemd, is op 27 augustus 2026 afgeschaft.

Dit artikel vermeldt voor elke bewering een bron, en de teksten zijn gelezen in de versie die van kracht is, niet in een samenvatting.

De vraag, eenvoudig gesteld

Je website is gebouwd door een bureau of draait op een platform. Deze dienstverlener vertelt je dat hij de toegankelijkheid regelt en publiceert soms zijn eigen toegankelijkheidsverklaring of een gelijkwaardig document. De vraag is dan terecht: dekt dit document je?

Het korte antwoord is nee. Niet omdat een tekst dit uitdrukkelijk verbiedt, maar om een eenvoudigere en overtuigendere reden: deze verplichtingen rusten niet op je dienstverlener. Ze zijn aan jou gericht.

Tot wie de teksten zich richten

In Frankrijk bestaan twee regelingen naast elkaar, en ze hebben niet op dezelfde ondernemingen betrekking.

• Artikel 47 van loi n° 2005-102 heeft betrekking op de publieke sector en, wat ondernemingen betreft, uitsluitend op ondernemingen waarvan de omzet een bij decreet vastgestelde drempel overschrijdt. Deze drempel bedraagt 250 miljoen euro. Paragraaf III bepaalt dat « de in I genoemde personen een toegankelijkheidsverklaring publiceren ». Het onderwerp van het werkwoord is de entiteit zelf.
• Artikel L. 412-13 van de code de la consommation, dat voortvloeit uit de omzetting van de Europese toegankelijkheidswet, heeft betrekking op « marktdeelnemers » die diensten aan consumenten leveren. Dit is de regeling die geldt voor een gewone commerciële onderneming.

Dit onderscheid heeft een praktisch gevolg dat maar weinig artikelen duidelijk benoemen: als je omzet lager is dan 250 miljoen euro, is de toegankelijkheidsverklaring in de zin van de wet van 2005 niet op jou van toepassing. Het meerjarenplan, het jaarlijkse actieplan en de vermelding op de homepage evenmin. Dit zijn reële verplichtingen, maar het zijn niet jouw verplichtingen.

Waarom het document van je dienstverlener je niet beschermt

In beide regelingen rust de verplichting op degene die de dienst aan het publiek aanbiedt, niet op degene die deze heeft gemaakt.

Binnen de regeling voor de publieke sector moet de verklaring « de beoordelingselementen van de instantie » bevatten (décret n° 2019-768, artikel 6). Het gaat om een beoordeling van de entiteit, van haar eigen dienst. Het decreet kent slechts één uitzondering in verband met een derde, in artikel 3: deze heeft betrekking op inhoud « die noch door de betrokken instantie wordt gefinancierd, noch door haar wordt ontwikkeld en die niet onder haar controle staat ». Aan alle drie de voorwaarden moet worden voldaan. Een website die je hebt besteld en betaald, voldoet aan geen van de drie.

Binnen de consumentenregeling somt artikel D. 412-57 de verplichtingen « van dienstverleners » op, waarbij de dienstverlener degene is die de dienst aan de consument levert. Je bureau levert geen dienst aan je klanten: het levert een dienst aan jou. Jij bent degene die tegenover de consument optreedt, en dus ben jij degene op wie de tekst betrekking heeft.

De Europese wetgever had op deze kwestie geanticipeerd. De overwegingen van Richtlijn (EU) 2019/882 geven aan dat zelfs wanneer een dienst geheel of gedeeltelijk wordt uitbesteed, de toegankelijkheid ervan daardoor niet zou mogen worden aangetast. Het gaat om een overweging die richting geeft aan de interpretatie van de artikelen, zonder op zichzelf een autonome normatieve werking te hebben. We citeren deze voor wat ze is: een indicatie van de bedoeling, in overeenstemming met de lezing van de artikelen.

Geen enkele wettekst zegt met zoveel woorden dat de verklaring van een dienstverlener diens klant niet dekt. Deze conclusie wordt afgeleid uit de aanwijzing van degene tot wie de verplichting is gericht. We formuleren het liever zo dan aan de teksten een zin toe te schrijven die er niet in staat.

Wat de wet van jou vraagt

Als je onder het consumentenrecht valt, neemt de informatieplicht niet de vorm aan van een toegankelijkheidsverklaring die op een aparte pagina wordt gepubliceerd. De bijlage bij artikel D. 412-57 is duidelijk over de plaats waar de informatie moet staan:

« De dienstverlener neemt informatie op waarin wordt beoordeeld hoe de dienst voldoet aan de toegankelijkheidseisen die worden genoemd in artikel L. 412-13 van de code de la consommation, in de algemene voorwaarden of in een gelijkwaardig document. »

Deze documentatie bevat, indien van toepassing, een algemene beschrijving van de dienst in toegankelijke formaten, de uitleg die nodig is om de werking ervan te begrijpen en een beschrijving van de wijze waarop aan de toegankelijkheidseisen wordt voldaan. Artikel D. 412-57 voegt vier doorlopende verplichtingen toe: de dienst overeenkomstig de eisen ontwerpen en leveren, procedures handhaven om de conformiteit te laten voortduren, corrigerende maatregelen nemen en de autoriteiten informeren bij non-conformiteit, en op gemotiveerd verzoek informatie verstrekken die de conformiteit aantoont.

Er bestaat een vrijstelling. Bedrijven die minder dan tien personen in dienst hebben en waarvan de jaaromzet of het balanstotaal niet meer dan twee miljoen euro bedraagt, zijn vrijgesteld van deze eisen en van alle daarmee samenhangende verplichtingen (artikel L. 412-13, I).

Let op een punt waarover je zelden leest: als je publieke of private financiering ontvangt die bestemd is om de toegankelijkheid van een dienst te verbeteren, kun je je voor die dienst niet langer beroepen op de onevenredige last (artikel L. 412-13, II).

Wat er op 27 augustus 2026 is veranderd

De meeste Franse artikelen over dit onderwerp vermelden een bestuurlijke boete van 20.000 euro voor niet-naleving van de verklaringsverplichtingen. Dit bedrag stond in artikel 8 van décret n° 2019-768, waarin 2.000 euro was vastgesteld voor gemeenten met minder dan 5.000 inwoners en 20.000 euro voor andere personen.

Dit artikel is ingetrokken. Décret n° 2026-816 van 24 augustus 2026, gepubliceerd in het Journal officiel van 26 augustus en in werking getreden op 27 augustus, trekt artikel 8 in en vervangt artikel 9 door jaarlijkse monitoring. In de officiële databank heeft artikel 8 nu de status « ingetrokken », met als einddatum 27 augustus 2026.

Dat betekent niet dat overtredingen niet langer worden bestraft. Het stelsel van artikel 47-1 van de loi de 2005 blijft onverkort van kracht: Arcom stuurt ingebrekestellingen, maakt die openbaar en kan een geldboete opleggen als aan de ingebrekestelling geen gevolg wordt gegeven. Het maximum bedraagt 50.000 euro voor niet-naleving van de toegankelijkheidsverplichting zelf en 25.000 euro voor de verplichtingen rond de toegankelijkheidsverklaring, het plan en de vermelding op de homepage.

Eén nuance verdient aandacht, omdat die bijna altijd wordt weggelaten. Voor de ondernemingen die worden bedoeld in 4° van I van artikel 47, ondernemingen met een omzet van meer dan 250 miljoen euro, kan Arcom overtredingen van de leden III en IV laten vaststellen, maar niet van lid I. Voor deze ondernemingen bedraagt het toepasselijke maximum dus 25.000 euro en niet 50.000.

Binnen het consumentenrecht ligt de schaal heel anders. Niet-naleving geldt daar krachtens artikel R. 451-4 van de code de la consommation als een overtreding van de vijfde categorie. Artikel 131-13 van de code pénal stelt dit bedrag vast op maximaal 1.500 euro, verhoogd tot 3.000 euro bij herhaling wanneer de regeling daarin voorziet. Voor een rechtspersoon verhoogt artikel 131-41 het maximum tot vijfmaal het maximum voor natuurlijke personen, namelijk 7.500 euro.

Wat je van je dienstverlener kunt vragen

Niets hiervan betekent dat je dienstverlener buitenspel staat. Die blijft degene die aan de code kan werken. Dit verandert alleen wat je van je dienstverlener moet vragen: niet een document waarmee je bent ingedekt, maar wat je nodig hebt om je eigen document op te stellen.

• Een gedateerde stand van zaken van de dienst zoals die online staat, niet van het model of thema waarop die is gebaseerd.
• De lijst met punten die niet conform zijn, met voor elk punt het effect op de gebruiker en niet alleen de verwijzing naar het criterium.
• Wat er is gecorrigeerd, wanneer en hoe dit na de correctie opnieuw is gecontroleerd.
• Een contractuele bepaling waarin staat wat er gebeurt als de dienst niet conform blijft en binnen welke termijn.
• Wat je nodig hebt om de documentatie op te stellen die volgens de bijlage bij artikel D. 412-57 vereist is, aangezien jij die moet produceren.

Een serieuze dienstverlener zal dit allemaal zonder problemen aanleveren. Een dienstverlener die reageert door zijn eigen verklaring door te sturen, geeft geen antwoord op je vraag.

Dit artikel beschrijft wettelijke verplichtingen en voor wie ze gelden. Het vormt geen juridisch advies en vervangt niet het advies van een advocaat over jouw situatie.