Direct naar inhoud

De meldplicht uit de toegankelijkheidswet: waar moet je die doen?

De European Accessibility Act kent een verplichting die zelden ter sprake komt: voldoet je dienst niet aan de toegankelijkheidseisen, dan moet je dat zélf melden bij de bevoegde autoriteiten van elke lidstaat waar je die dienst aanbiedt. Niet alleen in het land waar je gevestigd bent, en er is geen centraal loket. Wij hebben in alle 27 lidstaten opgezocht wat er van die plicht is terechtgekomen. Drie landen hebben er een concreet aantal dagen op gezet: Nederland (1 week of 1 maand, afhankelijk van de ernst), Zweden (14 dagen) en Litouwen (5 werkdagen). In het merendeel van de lidstaten bestaat wel een loket, maar alleen het loket waar iemand anders jou aangeeft.

Wat de wet precies vraagt

Artikel 13 lid 4 van de richtlijn zegt dat dienstverleners, als de dienst niet aan de toegankelijkheidsvoorschriften voldoet, de bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaten waar de dienst wordt verleend onmiddellijk op de hoogte brengen, met een uitvoerige beschrijving van de aard van de tekortkoming en van de maatregelen die ze hebben genomen.

Drie dingen in die zin zijn contra-intuïtief. Het aanknopingspunt is levering, niet vestiging: lever je vanuit Frankrijk ook aan Nederlandse klanten, dan meld je in beide landen. Er is geen one-stop-shop zoals de privacywetgeving die kent, dus wie in vijf landen levert, meldt vijf keer. En voor diensten bestaat geen gemachtigd vertegenwoordiger, dus een aanbieder van buiten de EU valt wel onder de regels maar heeft geen aangewezen aanspreekpunt in de Unie.

Let op: niet elke lidstaat heeft die grensoverschrijdende zin overgenomen. Malta en Slowakije doen dat letterlijk. Griekenland, Estland en Luxemburg noemen in hun nationale wet alleen de eigen autoriteit. De verplichting uit de richtlijn blijft gelden, maar je vindt hem daar niet terug in de wettekst.

Drie landen zetten er een klok op

Het woord “onmiddellijk” staat in vrijwel elke nationale omzetting, van *unverzüglich* in Duitsland tot *immediatamente* in Italië. Drie landen hebben het ingevuld met een getal.

Twee landen laten het tijdswoord helemaal weg. Finland en Portugal verplichten je te melden, maar noemen geen enkel moment. De overige 22 nemen het richtlijnwoord over zonder het te concretiseren.

Wanneer de klok begint te lopen, zegt bijna niemand. Twee landen wel: Bulgarije schrijft “vanaf het vaststellen van de tekortkoming” en Litouwen “vanaf de dag waarop je ervan wist”. Dat is de kern van waarom deze plicht anders werkt dan mensen denken. Hij hangt niet aan een inspectie of een brief, maar aan jouw eigen kennis.

Het loket dat bestaat, is meestal het verkeerde

Bij het naast elkaar leggen van de landen bleek dat “er is een meldkanaal” twee heel verschillende dingen kan betekenen, en dat het verschil precies de kern raakt.

Een zelfmelding is wat de wet vraagt: jij meldt je eigen tekortkoming, met de maatregelen die je hebt genomen. Een klachtenkanaal is het omgekeerde: iemand anders geeft jouw site aan. Italië, Slovenië, Estland, Denemarken, Polen, Malta en Kroatië hebben wel een loket, maar alleen dat tweede. Een bedrijf dat netjes wil voldoen, loopt daar dus vast op precies de voorziening die er wél is.

Zweden laat zien hoe het ook kan: PTS zette de twee richtingen als twee aparte e-diensten naast elkaar, één voor het bedrijf dat zichzelf meldt en één voor de gebruiker die klaagt. Finland heeft een vergelijkbare eigen route. Frankrijk heeft een online formulier voor de verklaring van non-conformiteit. Duitsland heeft alleen een contactformulier zonder velden voor de aard van de tekortkoming of de genomen maatregelen, dus daar schrijf je zelf een vrije tekst die aan de wet voldoet.

Herken een klachtenkanaal aan één veld. Vraagt het formulier naar de *aangegeven onderneming*, dan is het niet bedoeld voor wie zichzelf meldt, hoe vaak het elders ook een meldloket wordt genoemd.

Waarom je hier niet op samenvattingen moet varen

Wij hebben dit per land nagelezen in de nationale wettekst of op de site van de toezichthouder zelf, en dat was nodig ook. Rondzingende overzichten bleken herhaaldelijk de verkeerde instantie te noemen, sanctiebedragen te vermelden die in de betreffende wet niet voorkomen, of een termijn te citeren die klopt maar bij iets anders hoort.

Dat laatste is het meest voorkomende patroon: een getal dat klopt, maar in de verkeerde categorie staat. Een reactietermijn op een klacht, een hersteltermijn ná de melding, een nalevingsdatum, of een termijn die alleen geldt als je een uitzondering inroept. Ze lijken alle vier op een meldtermijn en zijn het geen van vieren. Wie zoiets overneemt, plant een verplichting in zijn agenda die niet bestaat, of mist de verplichting die er wél is.

Ook onze eigen eerste opzet hebben wij onderweg meermaals moeten bijstellen. Daarom staat onder dit artikel per claim een bron, en daarom noemen wij bij een land liever “niet vastgesteld” dan een aanname.

“Ik wacht wel tot ik iets hoor”

Dat is een begrijpelijke conclusie, en op één punt heb je gelijk: wij hebben in geen enkele lidstaat een gepubliceerde boete onder de toegankelijkheidswet kunnen vinden. Zweden had eind maart 2026 achtentwintig toezichtszaken lopen tegen webwinkels, zonder bevel. Duitsland noemt sancties uitdrukkelijk het laatste middel.

Maar er is één land waar we wél weten hoeveel bedrijven zich melden, en dat cijfer is groter dan je zou denken. De Zweedse toezichthouder rapporteert over 2025 322 meldingen van tekortkomingen door marktpartijen zelf, naast 114 aangiften vanuit het publiek. Zweden is niet groter dan Nederland. Waar het loket werkt en de termijn concreet is, wordt de meldplicht dus gewoon gebruikt.

Toch pakt wachten anders uit dan het voelt. De meldplicht loopt vanaf het moment dat je het weet, niet vanaf het moment dat iemand bij je aanklopt. Wachten pauzeert dus niets, het stapelt een periode op waarin je niet voldeed en niet meldde. Zodra er wél gehandhaafd wordt, is de vraag terugkijkend: sinds wanneer wist je het, en wat heb je gedaan?

Daar komt bij dat de eerste financiële prikkel in Europa niet van een toezichthouder kwam maar van een rechter, op verzoek van twee belangenorganisaties. Die route staat open zonder dat een toezichthouder iets doet.

Eerlijk is eerlijk: heb je een kleine webshop die alleen in eigen land levert en niet meedoet aan aanbestedingen, dan is afwachten op dit moment niet onredelijk. Waar het kantelt, is bij bureaus die de vraag van hun klant krijgen in plaats van van een toezichthouder, en bij winkels die in meerdere landen leveren en dus niet één onduidelijke verplichting hebben maar vier.

Veelgestelde vragen

Moet ik melden in elk land waar ik lever, of alleen waar ik gevestigd ben?
In elk land waar je de dienst aanbiedt. Dat staat zo in artikel 13 lid 4 van de richtlijn, dat spreekt van de bevoegde autoriteiten in het meervoud: in sommige landen is dat er één, in Roemenië zijn het er zeven en in Griekenland hangt het van je sector af. Er is geen centraal loket en geen leidende toezichthouder, dus de melding is per land.
Ik lever maar in één of twee EU-landen. Wat is dan mijn termijn?
Die van elk land waar je levert, en die verschillen. Lever je in Nederland, dan hanteert de ACM 1 week bij impact “kritiek” of “serieus” en 1 maand bij “matig” of “klein”, tenzij je het binnen die termijn oplost. Lever je in Zweden, dan vindt PTS 14 dagen voldoende. In Litouwen staat 5 werkdagen in de wet. Lever je in Frankrijk, Duitsland, België of een van de negentien andere landen, dan staat er alleen “onmiddellijk” en heb je geen dagen om je aan vast te houden. Lever je in twee landen met verschillende termijnen, dan is de kortste in de praktijk je planning.
Wanneer begint die termijn te lopen?
In de meeste landen staat dat er niet bij. Bulgarije schrijft “vanaf het vaststellen van de tekortkoming” en Litouwen “vanaf de dag waarop je ervan wist”. In Nederland zegt de ACM er niets over en schrijft alleen de AFM “na constatering”. Voor de meeste landen is “de klok loopt zodra je het weet” dus een uitleg van het woord “onmiddellijk”, en geen letterlijke regel.
Wij zitten in Frankrijk. Hoe werkt het daar?
De DGCCRF heeft sinds november 2025 een online formulier waarmee je zelf een non-conformiteit meldt of een uitzondering inroept. Een termijn noemt Frankrijk niet: het décret zegt alleen “immédiatement”. Let op dat de DGCCRF sinds januari 2026 ook onderzoek doet naar de betrouwbaarheid van partijen die toegankelijkheidsaudits verkopen, dus vraag een leverancier daar naar zijn methode en zijn grenzen.
Wij leveren in Duitsland of Oostenrijk. Waar meld ik dan?
In Duitsland bij de Marktüberwachungsstelle der Länder für die Barrierefreiheit von Produkten und Dienstleistungen (MLBF), in Oostenrijk bij het Sozialministeriumservice, dat de Oostenrijkse wet met zoveel woorden noemt. Beide wetten zeggen “unverzüglich” zonder aantal dagen. De MLBF heeft wel een pagina en een contactformulier voor bedrijven, maar geen formulier dat de melding structureert: er zijn geen velden voor de aard van de tekortkoming of de genomen maatregelen. Je schrijft daar dus zelf een tekst die aan artikel 13 lid 4 voldoet.
Is een bevinding uit een scan meteen een tekortkoming die ik moet melden?
Nee. Een geautomatiseerde bevinding vraagt bevestiging en soms handmatige controle voordat je kunt zeggen dat je dienst niet aan de eisen voldoet. Een scan is een startpunt voor die beoordeling, geen vervanging ervan.
Moet ik een audit of een keurmerk hebben?
Nee. De ACM stelt uitdrukkelijk dat een onafhankelijke WCAG-audit of keuring niet verplicht is en dat een certificaat, label of keurmerk niet nodig is. Geen enkele andere toezichthouder die wij bekeken hebben, zegt het tegenovergestelde.
Geldt dit ook voor kleine bedrijven?
Het gaat om diensten die je aan consumenten levert. Als dienstverlener ben je vrijgesteld bij minder dan 10 medewerkers én een jaaromzet of balanstotaal van hoogstens 2 miljoen euro. Het personeelsaantal is de harde grens: vanaf 10 mensen vervalt de uitzondering, wat je cijfers ook zijn. Aan de geldkant hoef je maar onder één van de twee te blijven.
Wat als ik van buiten de EU aan EU-klanten lever?
Dan gelden de regels ook. Voor diensten kent de richtlijn geen gemachtigd vertegenwoordiger, dat begrip bestaat alleen voor producten. Je hebt dus wel de plicht, maar geen aangewezen aanspreekpunt in de Unie, en geen enkele toezichthouder publiceert hoe zij daarmee omgaat.

Waar meld je het, per land

Hieronder de plekken die wij hebben teruggevonden op het eigen domein van de toezichthouder. Waar een land ontbreekt, hebben wij geen route voor bedrijven kunnen vinden. Dat betekent niet dat die niet bestaat.

Meldroutes voor bedrijven

Zes landen verdienen een aparte vermelding, omdat daar de plicht bestaat maar het loket niet. Griekenland heeft voor e-handelsdiensten nog geen bevoegde instantie aangewezen: de wet laat dat over aan een ministerieel besluit dat er niet is. Litouwen schrijft voor dat je meldt op de door de toezichthouder vastgestelde wijze, maar die wijze is nooit vastgesteld, terwijl juist Litouwen de scherpste termijn van de Unie kent. In Slowakije, Malta en Italië bestaat alleen het klachtenkanaal. En België noemt wel een geadresseerde, de Economische Inspectie, maar het uitvoeringsbesluit dat de vorm zou regelen is er niet.

Aan dit overzicht kun je geen rechten ontlenen. Het is uitsluitend informatief, niet uitputtend, en een momentopname van augustus 2026. Overheidssites veranderen hun indeling en adressen regelmatig. Een link die naar een klachtenformulier leidt in plaats van naar een zelfmelding, of een pagina die inmiddels verplaatst is, blijft jouw verantwoordelijkheid om te controleren. Ga bij twijfel altijd uit van de bevoegde instantie in het land waar je levert.

Bronnen

Dit overzicht is niet uitputtend en uitsluitend informatief. Wij hebben per land de nationale wettekst of de site van de toezichthouder zelf geraadpleegd, maar wetgeving verandert en een enkele bron was niet in te zien. Controleer je eigen situatie bij de bevoegde instantie. Wexlo scant websites op toegankelijkheid en is open over wat automatisch testen wel en niet ziet. Dit artikel is voorlichting, geen juridisch advies.